Het centrum

Nyabondo center
In het westen van Kenia, nabij Lake Victoria, ligt het dorpje Nyabondo.
Een uur rijden ten zuiden van Kisumu. Hier is opvanghuis "Nyabondo Rehabilitation Centre" gevestigd voor gehandicapten kinderen.
Dit opvanghuis bestaat sinds de jaren 60 en wordt geleid door keniaanse nonnen van de orde van Franciscanen van Sint Anne.

In de beginjaren verzorgde het centrum veel polio patiënten, maar na een landelijke inentingsactie was dat niet meer nodig.
Momenteel verblijven er veel kinderen met een aangeboren handicap, maar ook door ongelukken en-of brandwonden lopen veel kinderen een handicap op.
Er zijn kinderen die na een geruime tijd weer naar huis kunnen maar vele andere kinderen zijn dermate vergroeid dat ze eigenlijk niet meer te behandelen zijn.
Als alles gedaan is wat redelijkerwijs mogelijk is krijgen ze een "rolstoel" en gaan naar huis.
Bij een lichte aandoening moet u niet denken aan een dun been, deze kinderen komen niet naar Nyabondo.
De patiënten van Nyabondo kunnen vaak al niet meer lopen.
Iedere 3 maanden komen artsen van de Flying Doctors 3 dagen langs om de aanwezige kinderen te opereren (ongeveer 30 kinderen op een dag).
Vaak worden botten gebroken en verbeterd of gedraaid weer aan elkaar gezet, gevolgd door een gipsomhulsel, soms worden ledematen onder spanning gegipst om de spieren te rekken.
Deze kinderen lijden veel pijn. Nadat armen, benen en ruggen weer min of meer recht zijn geworden krijgen de kinderen krukken en beugels aangemeten en moeten ze revalideren, opnieuw moeizaam en pijnlijk.
Het lukt ze echter toch om op eigen houtje en weer rechtop door het leven te gaan!
De instrumenten worden in het centrum zelf (meestal van afvalmaterialen) gemaakt door een paar ambachtslieden.
Het is ongelofelijk wat deze mensen met zeer eenvoudige hulpmiddelen klaarspelen.
De kinderen gaan zoveel mogelijk naar omliggende scholen.
    
In Nyabondo zelf krijgen ze een technische, op hun problemen, afgestemde opleiding.
Bijvoorbeeld naailes, maken van kaarten of het vervaardigen van typische Keniaanse souvenirs.
Het centrum verkoopt deze spullen aan mensen die op het centrum komen.
Nadat de kinderen ontslagen zijn moeten ze wel van tijd tot tijd terugkomen omdat ze uit de beugels zijn gegroeid of omdat er iets versleten is.De instelling is geheel afhankelijk van giften.
De overheid draagt niets bij. Van de ouders wordt een bijdrage gevraagd, maar de meesten kunnen dat niet betalen.
Met regelmaat komen er Nederlandse Vrijwilligers naar Nyabondo Rehabilitation Centre om de nonnen te ondersteunen in de verzorging van de kinderen en een invulling te geven aan hun vrije tijd.
Zonder deze vrijwilligers zou, wegens onderbezetting en geen geld, de verzorging beperkt blijven tot bed, bad en brood.

Het centrum bestaat uit :
De medical groep: Het zijn kinderen met een lichamelijke en verstandelijke handicap, die thuis niet te verzorgen zijn. Als deze kinderen niet naar een centrum gebracht worden, dan liggen ze letterlijk in een hoekje van de hut, te wachten of er iets te eten in gestopt wordt of dat ze weer ergens neergelegd worden om te slapen en uiteindelijk zullen overlijden. In Nederland zouden dit soort kinderen gewoon thuis wonen en naar een tyltyl school gaan of in een gezinsvervangend huis ondergebracht worden, zodat ze genoeg goede verzorging, dagbesteding, aandacht & liefde krijgen. De kinderen hier op het centrum hebben het geluk dat ze hierheen gebracht zijn. Alle jongens slapen op 1 kamer en de meiden op 1 kamer. Dit betekent ongeveer 20 kinderen per zaal, met een beetje geluk ieder een eigen bed (lees: spiraal met wat dekens), maar met wat pech moet er gedeeld worden, één klamboe per 3 bedden, met gaten groot genoeg om mijn hoofd doorheen te steken en een bak aan tweedehands lucht. In deze slaapzaal is ongeveer 2 m2 afgeschermd voor de huismoeder. De jongens hebben 1 huismoeder. Tussen deze slaapzalen in is er 1 dining. Dit is de eetkamer, maar ook de ruimte waar de kinderen les hebben en als het regent dan zitten ze ook daar. Voor het huis is er een soort veranda, waar ze de overige tijd zitten. De toiletten zijn in een doucheruimte achter de slaapkamer, maar er is geen stromend water, dus douchen kan niet en de wc’s zijn niet echt toegankelijk voor ‘minder valide mensen’. Dit betekent dat ze het met name in hun broek doen, tenzij er iemand is die ze op de po zet. Verder is er nog de medical zelf.
 
Nursery: De kleuterklassen van de basisschool. Hier leren ze het alfabet & 1 t/m 50 schrijven, simpele optellingen en liedjes zingen. Voorheen zaten de slimmere kinderen van de medicalgroep hier ook bij, maar die hebben nu op het nieuwe centrum hun eigen juf en daarmee al wat meer gespecialiseerd onderwijs. Girls Primary Boarding School: De meisjes primary boarding school (onze basisschool) ligt naast het terrein van het nrc, maar een deel van de kinderen slapen op het centrum. Dit zijn de kinderen met een lichamelijk, verstandelijke of gemengde handicap. De ‘gezonde’ kinderen wonen op het terrein van de school. Deze kinderen worden niet behandeld. Ze krijgen hulpmiddelen vanuit de workshop, waar dat nodig is. Boys Primary Day School: Die ligt aan de andere kant naast het nrc. De jongens met een lichamelijk, verstandelijke of gemengde handicap die daar naar school gaan, slapen op het centrum, de ‘gezonde’ kinderen gaan gewoon naar huis. Ook zij krijgen de nodige hulpmiddelen van de workshop. 

Boys Highschool: Dit is te vergelijken met onze middelbare school. In 4 jaar worden ze klaar gestoomd voor college of universiteit. Met hen hebben we op het centrum eigenlijk niets te maken.

Vocational training: Dit is een soort huishoudschool voor meiden met een meer of mindere handicap. Hier zitten met name meiden die een lichamelijke handicap hebben. In 2 jaar tijd leren ze naaien, breien (met machine), strijken en nog een hoop meer huishoudelijke handelingen. Na deze 2 jaar kunnen ze op zoek naar een baan in het ‘gewone’ leven.